Yağmur sonrası canlanmış, iştahla akıp giden derede akıntının tersine ilerliyorum kırık dökük sandalımla. Dere bulanık akıyor. Etraftaki tepelerden in

RÜZGARA GÖRE EĞİLMEK Mİ, OMURGALI DİK DURABİLMEK Mİ!

Yağmur sonrası canlanmış, iştahla akıp giden derede akıntının tersine ilerliyorum kırık dökük sandalımla. Dere bulanık akıyor. Etraftaki tepelerden inen minik derecikler toprağıda önlerine katarak dökülüyorlar dereye. Çoğu zaman dibini görebildiğim netlikte pırıl pırıl akan şu güzel su yolunun bu hali de bir başka güzel…

Kıvrım kıvrım kıvrılıyor dere… Iki yanını kaplayan sazlar eğilerek selam veriyorlar… Ben de eğiliyorum, ben de sazları selamlıyorum. Sazların hemen ardında karaağaç, söğüt ve meşeler yükseliyor. Lafonten’in Meşe ile saz öyküsü geliyor aklıma.

“Meşe, bir gün, saza demiş:

– Doğrusu çok güçsüzsünüz. Minnacık serçe konsa üstünüze Beliniz bükülüverir.

Suları ürperten seher yeli

Baş eğdirir size

Bir de benim şu dağ gibi gövdeme bak!

Güneş bile zor giriyor içime,

Fırtına dallarıma oyuncak.

Her esen yel sana bora,

Bana kasırgalar meltem.

Bari gelip gölgemde yaşasan da

Üzerine kanat gersem.

Ama sizin soy nedense gider

Sulu, rüzgârlı yerlerde biter.

Acıyorum sizlere,

– İyi yüreklisin, demiş saz meşeye; Eksik olma, ama bizim için üzülme. Benden çok sen kork rüzgârdan:

Ben eğilirim, kırılmam.

Doğru, bugüne kadar dayanmışsın, Dimdik durmuş, boyun eğmemişsin. Ama sertin serti var,

Bir gün, bakarsın, sana da çatar.

Demeye kalmamış rüzgâr patlamış,

Bir karayel, bir karayel ki neuzübillah!

O güne dek kimseler rastlamamış

Böyle belalısına.

Rüzgârlar anası Kuzey,

En azgın oğlunu salmış dünyaya.

Saz eğilmiş, meşe dayanmış,

Derken karayel arttıkça artmış.

Sonunda birdenbire gelmiş meşenin hakkından:

Göklere değen başını sermiş yere,

Köklerini çıkarmış yedi kat yerden.”

Yani saz gibi mi olmalı hayatta meşe gibi mi?
Hergün binlerce defa rüzgara göre oraya buraya eğilmek mi?
Yoksa meşe gibi omurgalı dik durabilmek mi?

Veli DALBUDAK