Bir çocuk ağlamaklı hesap yapıyor çok ders çalışırsa, çok mu parası olur? En güzel yerini yerse köy tavuğunun

ÇOCUK

Bir çocuk ağlamaklı hesap yapıyor
çok ders çalışırsa, çok mu parası olur?
En güzel yerini yerse köy tavuğunun
çok çabuk mu büyür?

Bir Şubat kışı çökmüşse köye
bir küçük pencereden nasıl görünür dünya?
Uzakta bir karaağaç sipsivri tek başına
ve yaprağını dökmüş hüzün tadında.

Tavuğun en iyi yeriyle beraber sevgi verilmiş,
yoksul bir evin gönül zenginliğinden.
Karnı doyunca çocuk acısını hatırlamış
okumuş okumuş tatil ödevini anlamamış
acısını anlamayan kitaplara hiç ısınamamış.

Çocuk acısını içine atmış
aynı pencereden aynı karaağaca bakmış bakmış
dışarı hiç çıkmamış
çok sevdiği halde top bile oynamamış
çocuk acısıyla yatmış acısıyla kalkmış
mecburen onbeş tatil ödevini yapmış
hiç anlamadığı bir kitaptan
hiç anlamadığı şeyleri yazmış ta yazmış.

Çocuk acısını unutsun diye bir dağ köyüne düğüne götürülmüş
elektriği ve okur yazarı olmayan köyde,
akülü televizyonu görmüş çocuk.
Evin alt katında inekler, koyunlar uyurken
çocuk üst katta uyuyamamış pirelerden.

Sabah erken köyü gezmeye çıkınca çocuk,
buranın kendi köyüne benzemediğini görmüş.
Çam ağaçları basmış köyü
üstelik dört bir yanı da sarmışlar
dağları mesken tutan eşkiyalara benzetmiş onları çocuk.

Beyaz dumanlar yükseliyormuş köyden
önce birşeyler yanıyor sanmış çocuk
sonra kaplıca suyunun buharı olduğunu anlamış.
Güzel bir köymüş burası
elektriği yoksa da şifalı suyu varmış
acaba acıya da şifa olur muymuş?

Bir duman daha varmış köyün başının üstünde
bulutlar çökmüş dağın üstüne
köy, masal diyarı olmuş sanki.
Bir vuruşta ikiye bölen kılıcıyla
çocuk bir masal kahramanı gibi dolaşmış
sislerin ve dumanların arasında.

Masallar avutur insanları
masalsı yerler uyutur acıyı
çocuk bu akşam uyudu yorgunluktan
pirelere aldırmadan, acısını duymadan.

Veli DALBUDAK