Kar, bu sene çok alıştık sana, bizi birdenbire terk edip gitme sakın. Özlemiştik, bol bol hasret giderdik, seni çok sevdik. En güzeli, seninle yaşamay

KAR KARDEŞLİĞİ

Kar, bu sene çok alıştık sana, bizi birdenbire terk edip gitme sakın. Özlemiştik, bol bol hasret giderdik, seni çok sevdik. En güzeli, seninle yaşamaya alıştık.

Eskiden, seyrek geldiğin yıllarda, “Beyaz kabus aniden çöktü üstümüze” türünden ifadelerle anons ediliyordun haber bültenlerinde. Sana haksızlık ediyorlardı biliyorum. Hem, sen ne yaptın ki onlara? Yağmur bereketti de, kar felaket miydi?

Üstelik, teknoloji ve iletişim imkanları ilerlediğinden beri, kesinlikle aniden habersiz gelmiyorsun. Aslında, bir gece yarısı ansızın davetsiz misafir olarak geldiğin zamanlar da burnumda tütmüyor değil. Ne güzel sürprizler yapardın bize. Bazen geceleri, çocuk uykularımda, rüyalardan yapılma kardan adamların arkadaşlığında kartopu oynarken, sabah erkenden uyandığımızda, pencereden gördüğümüz bembeyaz manzara, senin gelişini uykuda meleklerin çoktan müjdelediğini gösteriyordu. Seni gördüğümüz o an, ilahi sabahlardan biriydi. Sen, ailemizi, arkadaşlarımızı, komşularımızı birleştirirdin. Bir kardeşimizde sen olurdun. Bir, bir küçük pamukçuklar halinde gelir, birikir, birleşir ve büyür, her yeri kaplardın. Senin etrafında dönerdi dünyamız ve senin izin verdiğin kadar.

Kar, seni seviyoruz. Tanıdıkça sana ısınıyoruz ve seni daha iyi anlıyoruz. Sen artık bizim kardeşimizsin. Seninle birlikte bu hayatı paylaşıyoruz. Yaşama sevincimiz artıyor, seni kuşlar gibi hür ve cıvıl, cıvıl uçuşurken gördükçe. Bizi de uçur kar, bizi de zamansız ve mekansız kıl. Biz, eğer rüya alemindeysek, sen gerçeksin kar. Hakikat gökten inen beyazın içinde mi kar. Eğer öyleyse, yalan deliğinde büyüyor, hakikat gözümüzün önünde eriyor kar.